SOWA OPAC : Gminne Centrum Kulturalno-Biblioteczne w Samborowie Katalog księgozbioru

11062

Książka

W koszyku

oceń

Drzewa szumiące nadzieją / Edyta Świętek. - 490 stron ; 20 cm.

(Spacer Aleją Róż ; 3)

Autor

Świętek Edyta. Autor

Forma i typ

Książki Proza

Przynależność kulturowa

Literatura polska

Temat

Saga rodzinna

Gatunek

Powieść

"Drzewa szumiące nadzieją" to już trzeci tom historii o rodzinie z Nowej Huty. Trudne czasy, jakie nastały w Polsce wcale nie ułatwiają codziennego życia. "Drzewa szumiące nadzieją" to trzecia część serii "Spacer aleją róż". Tym razem rodzina Szymczaków ponownie musi przejść przez trudne doświadczenia, przeplatane chwilami szczęścia. Czasy, które nastały, wcale nie ułatwiają im tego zadania. Przełom lat 50-tych i 60-tych XX wieku obfitował w różnorodne nastroje i nie raz sprawił, że ludzie mocno odczuli jego gorzki smak. Poprzednie części noszą tytuły: "Cień burzowych chmur" oraz "Łąki kwitnące purpurą". Ponownie spotykamy się z rodziną Szymczaków, gdzie z początku wydawać się może, że wreszcie zapanował spokój. Bronek, dość doświadczony przez los, nareszcie znalazł ukochaną, a pozostała część rodziny osiadła w Nowej Hucie. Niestety wszystko, co dzieje się za ich oknami nie napawa optymizmem.

zob. w.bibliotece.pl

Status dostępności:

Wypożyczalnia Samborowo

O dostępność zapytaj w bibliotece: sygn. lit. piękna (1 egz.)

Filia w Pietrzwałdzie

O dostępność zapytaj w bibliotece: sygn. lit.piękna (1 egz.)

Filia w Szyldaku

O dostępność zapytaj w bibliotece: sygn. lit.piękna (1 egz.)

Recenzje:

Za mną trzecie spotkanie z rodzinami Szymczaków i Pawłowskich. Można by sądzić, że skoro w tydzień przeczytałam trzy tomy tej serii to musi mi się ona szalenie podobać i zwyczajnie nie mogłam się doczekać, by poznać losy obu rodzin. Nic bardziej mylnego, ale o tym za chwilę.
W tym tomie zarysowane są perypetie naszych bohaterów od 1956 do 1961, choć epilog przenosi nas do roku 1967, nie dowiadujemy się jednak z niego zbyt wiele. (...) Można powiedzieć, że "motywem przewodnim" całej historii jest tym razem walka Nowohucian o kościół. Znam tę historię z opowieści mojej Babci, więc wydarzenia przedstawione w książce nie były dla mnie czymś nowym, choć dla osób nie będących obytymi z historią Huty mogą się ona wydawać naprawdę wstrzącające i dramatyczne (ba - mogą się wydać - one faktycznie takie były). Dobrze, że słynne "Walki o Krzyż" zostały tu zaprezentowane, ale - niestety - jednocześnie książka stała się przez to bardzo "świętoszkowata" w swojej wymowie. Jeżeli tak jak i ja jesteście niewierzący, to te wszystkie dyskusje o Bogu, odfajkowywanie zdrowasiek etc. będzie dla Was prawdziwą katorgą. Ja na szczęście jakoś przez to przebrnęłam.
W tym tomie odchodzi jeden z ważniejszych bohaterów. No i co? No i nic. Ot, jest, a zaraz potem go nie ma. Ponieważ autorka kompletnie nie umie zarysowywać kreacji bohaterów - co możemy zaobserwować już w I tomie - kompletnie nie obchodzi czytelnika ten element i szybko można o tym zapomnieć. Poza tym, autorka chyba ma pewien problem z osobami LGBT, co uwypukla się w tym, jak zostaje przedstawiona tu homoseksualna para. Wstyd Pani Autorko, wstyd.
Wspomniałam na początku o tym, że nie czytam tych książek hurtowo ze względu na fakt, że tak mi się one podobają, gdyż - jak widać to po moich recenzjach - uważam je za kompletnie słabe. Powodem mojego "maratonu czytelniczego" jest to, że książki Świętek są tymi, o których zapomina się po tygodniu. Nie dostarczają żadnych emocji, zero, null. Czytam je tylko i wyłącznie dlatego, że opowiadają o Hucie, czyli mojej ukochanej, rodzinnej dzielnicy. Ot, tyle. Nie stoi za tym żądna ideologia, czy zachwyty nad prozą autorki.
Zostały mi jeszcze dwa tomy. Czy to spora naiwność z mojej strony, jeżeli wciąż wierzę, że autorka w końcu zaprezentuje coś więcej aniżeli marny kunszt pisarski (czy też może raczej - brak owego kunsztu)?